Język staronordyjski
Język staronordyjski (staronordycki, staroislandzki, norse) – język z grupy języków germańskich, którym posługiwali się Wikingowie od VIII wieku do ok. 1300. Powstał z pranordyckiego w VIII w.
Z niego rozwinęły się współczesne języki skandynawskie: islandzki, norweski, farerski, szwedzki i duński oraz wymarły język norn z Szetlandów. Najbardziej podobny do niego jest współczesny język islandzki.
W średniowieczu język staronordyjski zapisywany był tradycyjnie alfabetem runicznym. Dzisiejsza ustandaryzowana ortografia w alfabecie łacińskim oparta jest na pisowni średniowiecznej literatury islandzkiej.
Dialekty
Język staronordyjski nie był jednolity i rozpadał się na kilka zespołów dialektów. Do najczęściej wyróżnianych zaliczają się:
Język staronordyjski wpływał również na język angielski, w szczególności dialekty szkockie mają dużo zapożyczeń z tego języka (zob. język scots)
- Podręcznik do nauki języka staronordyjskiego (ang.)
- Słownik języka staronordyjskiego (ang.)
- Kurs staronordyjskiego online University of Texas at Austin (ang.)
- Strona poświęcona językowi i kulturze staronordyjskiej duży wybór materiałów do nauki (ros.)
- dialekt zachodni – używany głównie na terenach dzisiejszej Norwegii, Islandii i Wysp Owczych, wyewoluowały z niego późniejsze języki norweski, farerski i islandzki.
- dialekt wschodni – używany głównie na terenach dzisiejszej Danii i Szwecji, rozwinęły się z niego języki duński i szwedzki
- dialekt starogotlandzki – używany na terenach Gotlandii, czasami uznawany za wariant dialektu wschodniego
Najwięcej inskrypcji zachowało się w dialektach zespołu zachodniego, przez co stały się one podstawą częściowo zrekonstruowanej, ustandaryzowanej formy języka staronordyckiego, nauczanej obecnie na uniwersytetach do celów akademickich.